Ik groeide op als een kind van een dominee en een kind van een kerksecretaris, in de Southern Baptist traditie, wat betekende dat ik opgroeide binnen het gebouw, niet alleen in de banken. En ik groeide op met nieuwsgierigheid. Ik stelde vragen over de tekst bijna zodra ik het zelf kon lezen, en een tijdje werd die nieuwsgierigheid gevierd. Ik was het "slimste kind in de Zondagschool." Maar naarmate ik ouder werd, begonnen dezelfde vragen die me ooit lof opleverden, me achterdocht op te leveren, en uiteindelijk iets dat dichter bij veroordeling kwam.
Maar hier is wat ik uiteindelijk vond, begraven in het boek waarvan me werd verteld dat mijn vragen het verraden: Thomas twijfelde, en Jezus ontmoette hem daarin in plaats van hem de kamer uit te schamen. Jeremia twijfelde luid, recht in het gezicht van God. Elia twijfelde zo diep dat hij onder een boom ging zitten en God vroeg hem gewoon te laten sterven. En Jacob, hij worstelde de hele nacht met God en weigerde los te laten totdat hij er een zegen uit kreeg. God strafte hem niet voor de strijd. God hernoemde een hele natie naar hem. Dat is de traditie waartoe ik eigenlijk behoor, niet degene die terugdeinst voor vragen, maar degene die is opgebouwd door mensen die moedig genoeg zijn om te worstelen.
Deze klas is mijn poging om je dezelfde toestemming te geven. In acht sessies zullen we leren de schrift te lezen zoals geleerden dat daadwerkelijk doen, niet defensief, niet devotioneel, maar kritisch: onderscheiden wat de tekst beschrijft van wat het gebiedt, leren over historische en literaire context, en methoden oppikken zoals feministische, bevrijdings- en queer-theologische kritiek onderweg. We zullen de mensen lezen die de geschiedenis uit het verhaal heeft weggelaten, vrouwen, de armen, queer mensen, en we zullen dat doen met echte academische rigor, niet alleen maar vibes.
Je zult weggaan met echte tools die je op elk fragment kunt gebruiken voor de rest van je leven, niet een nieuwe set overtuigingen die je tweedehands zijn aangereikt.
Wat je praktisch zult leren, is hoe je een moeilijk tekst kunt vasthouden zonder het te wapenen of weg te gooien, hoe je het verschil kunt zien tussen iemand die een overtuiging verdedigt en iemand die daadwerkelijk een tekst bestudeert, en hoe je weer op je eigen vragen kunt vertrouwen, misschien wel voor het eerst sinds je een kind was dat in de problemen kwam voor het stellen ervan.
Ik heb dit alles niet per ongeluk geleerd, en ik heb het niet alleen in klaslokalen geleerd. Ik werd geëerd als Afgestudeerde in Religie in mijn bachelorprogramma en later bekroond met de Hyde Fellowship om te studeren aan de Wake Forest University School of Divinity. Maar net zo vormend waren de jaren die ik doorbracht als supervisor voor de grootste zelfmoordcrisislijn van het land, waarbij ik telefoontjes ontving van mensen die worstelden met hun geloof in het midden van hun donkerste momenten, en ik leerde uit de eerste hand dat een niet-oordelende, persoonsgerichte aanwezigheid belangrijker is dan het juiste antwoord klaar te hebben. Ik breng dezelfde houding hierheen. Ik ben hier niet om je van iets te overtuigen dat je gelooft. Ik ben hier omdat ik, persoonlijk en academisch, weet dat het tegenovergestelde van geloof niet twijfel is. Het is zekerheid.
Een jaar geleden vandaag is mijn grootvader overleden. Hij had mijn hele leven naar me gekeken, en vlak voor het einde had hij een eenvoudige wens: “Leer.” Ik heb het jaar sindsdien besteed aan het eren van zijn wensen en mijn passie. Ik heb pasgeborenen vastgehouden die trilden door ontwenningsverschijnselen, de hand van een dementiepatiënt vastgehouden terwijl ze stierf, en geluisterd naar mensen die hun laatste woorden uitspraken op een zelfmoordcrisislijn. Ik heb peer support gegeven in geestelijke gezondheidscrises en huizen georganiseerd voor volwassenen met ontwikkelingsstoornissen. Ik ben een manusje-van-alles in de hulpverlenende beroepen, en voor de lol ontleed ik slechte theologie op grote nieuwsnetwerken en podcasts. Ik ben opgegroeid met de vraag hoe een liefhebbende God Zijn kinderen naar de hel kan sturen. De vragen stopten daarna nooit. Sindsdien heb ik een geloof opgebouwd dat ik zelden uitleg, omdat ik hier niet ben om je ervan te overtuigen, maar om je te helpen leren je eigen vragen goed te stellen. Ik ben een vriendelijk persoon met een vurig karakter, een diepe liefde voor de onderdrukten, en een onwrikbaar devotion aan Dolly Parton en Bob’s Burgers.
